அக்குபஞ்சரின் வரலாறு

அக்குபஞ்சர் என்பது சீனா மற்றும் ஆசியாவின் பிற பகுதிகளில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பழமையான மருத்துவ முறையாகும். இது உடலின் குறிப்பிட்ட புள்ளிகளில் மிக மெல்லிய ஊசிகளைச் செருகுவதன் மூலம் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்தும் ஒரு கலையாகும். காலப்போக்கில், இந்த மருத்துவத்தில் பல தனித்துவமான அணுகுமுறைகளுடன் பல்வேறு முறைகள் உருவாகியுள்ளன.

சீன மருத்துவத்தில் அக்குபஞ்சர் என்று அழைக்கப்படும் இக்கலை, நமது மரபுவழி மருத்துவ முறையில் குத்தூசி முறை என்று தமிழர்கள் ஆதிகாலத்தில் இருந்து பயன்படுத்தி வந்த முறை ஆகும்.

வரலாற்று ரீதியாக மிக ஆழமான வேர்களைக் கொண்ட, பல நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு நாடுகளில் செதுக்கப்பட்டது இந்த பாரம்பரிய அக்குபஞ்சர் சிகிச்சை முறை. பழங்காலத்தின் உள்ளுணர்வு சார்ந்த குணப்படுத்தும் முறைகளில் இருந்து உருவாகி, இன்று உலகம் முழுவதும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுப் பின்பற்றப்படும் ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட மருத்துவ முறையாக இது வளர்ச்சியடைந்துள்ளது.

இது வரை 20வதுக்கும் மேலான அக்குபஞ்சர் முறைகள் அங்கீகாரம் பெற்றுஉள்ளது. இது தவிர்த்து நூற்றுக்கணக்கான முறைகள் உள்ளன.

Acupuncture History

அக்குபஞ்சர் வரலாற்றின் முக்கிய காலகட்டங்கள்

கல் ஊசிகள் (Bian Shi): உலோகங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு முன்பு, பழங்கால சீன மருத்துவர்கள் கூர்மையான கற்கள், விலங்குகளின் எலும்புகள் மற்றும் மூங்கில்களைப் பயன்படுத்தி உடலில் உள்ள குறிப்பிட்ட புள்ளிகளை அழுத்தியோ அல்லது குத்தியோ வலியைப் போக்கினர் என்பதற்கான தொல்பொருள் சான்றுகள் உள்ளன.

அடிப்படை நூல்: அக்குபஞ்சரின் உண்மையான தத்துவார்த்த அடித்தளம், கி.மு. 100-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் தொகுக்கப்பட்ட 'ஹுவாங்டி நெய்ஜிங்' (Huangdi Neijing - மஞ்சள் பேரரசரின் உள் மருத்துவக் களஞ்சியம்) என்ற நூலில் அமைக்கப்பட்டது. இந்த நூல் கிய் (Qi - உயிர் சக்தி), யின் மற்றும் யாங் (Yin / Yang), மற்றும் மெரிடியன் அமைப்பு (உடலில் உள்ள ஆற்றல் பாதைகள்) ஆகிய கருத்துக்களை அறிமுகப்படுத்தியது. இது மந்திர தந்திரங்களில் இருந்து விலகி, இயற்கையையும் உடலின் சமநிலையையும் கவனித்து குணப்படுத்தும் முறைக்கு மாறியது.

உடலின் வரைபடம்: பல நூற்றாண்டுகளாக, மருத்துவர்கள் அக்குபஞ்சர் புள்ளிகளையும் ஆற்றல் பாதைகளையும் கவனமாக வரைபடமாக்கினர். மாணவர்கள் பயிற்சி செய்வதற்கும் தேர்வு எழுதுவதற்கும் வசதியாக, 11-ஆம் நூற்றாண்டில் அக்குபஞ்சர் புள்ளிகளுக்கான குறிப்பிட்ட துளைகளுடன் கூடிய வெண்கலச் சிலைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

மாபெரும் தொகுப்பு: மிங் வம்சத்தின் போது (1368–1644), அக்குபஞ்சர் அதன் வளர்ச்சியின் உச்சத்தை எட்டியது. 1601-ஆம் ஆண்டில், யாங் ஜிஜோவ் (Yang Jizhou) என்பவர் எழுதிய 'ஜென்ஜியு டாசெங்' (Zhenjiu Dacheng - அக்குபஞ்சர் மற்றும் மோக்ஸிபஸ்ஷனின் மாபெரும் தொகுப்பு) என்ற நூலே நவீன பாரம்பரிய சீன மருத்துவத்தின் (TCM) அடிப்படையாக விளங்குகிறது.

மேற்கத்திய மருத்துவத்தின் எழுச்சி: குயிங் வம்சத்தின் போது (1644–1912), அக்குபஞ்சர் செல்வாக்கு இழக்கத் தொடங்கியது. ஆளும் வர்க்கத்தினர், மூலிகை மருத்துவம் மற்றும் வளர்ந்து வரும் மேற்கத்திய அறிவியலோடு ஒப்பிடுகையில், இதனை 'பகுத்தறிவற்ற' மற்றும் கீழ்த்தட்டு மக்களின் பயிற்சியாகக் கருதினர்.

தடை: 1929-ஆம் ஆண்டில், நாட்டின் சுகாதார அமைப்பை நவீனமயமாக்குவதற்காகச் சீன அரசாங்கம் அக்குபஞ்சர் மற்றும் பாரம்பரிய மருத்துவத்தை முழுமையாகத் தடை செய்ய முயன்றது.

மாவோ சேதுங்கின் செல்வாக்கு: 20-ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில், மாவோ சேதுங் தலைமையிலான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளை மீட்டெடுத்தது. பரந்த கிராமப்புற மக்களுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கப் போதிய மேற்கத்திய மருத்துவர்கள் இல்லாததால், அரசாங்கம் அக்குபஞ்சர் மற்றும் மூலிகை மருத்துவத்தை ஒருங்கிணைத்து, தற்போது நாம் பாரம்பரிய சீன மருத்துவம் (Traditional Chinese Medicine - TCM) என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அழைக்கும் முறையைத் தரப்படுத்தியது.

வெறுங்கால் மருத்துவர்கள் (Barefoot Doctors): பல்லாயிரக்கணக்கான மருத்துவப் பணியாளர்களுக்கு அடிப்படை TCM மற்றும் மேற்கத்திய மருத்துவப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு கிராமப்புறங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். இது சீனாவில் அக்குபஞ்சர் மீண்டும் பொது சுகாதாரத்தின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாக மாறுவதை உறுதி செய்தது.

நிக்சனின் வருகை: 1971-ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க அதிபர் ரிச்சர்ட் நிக்சனின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சீனப் பயணத்திற்கு முன்னதாக அங்கு சென்ற 'நியூயார்க் டைம்ஸ்' செய்தியாளர் ஜேம்ஸ் ரெஸ்டன் என்பவருக்கு பெய்ஜிங்கில் அவசர குடல்வால் அறுவை சிகிச்சை (Appendectomy) செய்யப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிந்தைய தனது வலியை அக்குபஞ்சர் எவ்வாறு வெற்றிகரமாகக் குணப்படுத்தியது என்பது குறித்து அவர் எழுதிய புகழ்பெற்ற கட்டுரை, மேற்கத்திய உலகில் அக்குபஞ்சர் குறித்த மிகப்பெரிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது.

WHO அங்கீகாரம்: 1979-ஆம் ஆண்டில், உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) பல்வேறு நோய்களுக்கு அக்குபஞ்சரை ஒரு பயனுள்ள சிகிச்சையாக அங்கீகரித்தது.

நவீன அறிவியல்: இன்று, அக்குபஞ்சர் நரம்பு மண்டலத்தை எவ்வாறு தூண்டுகிறது, எண்டோர்பின்களை (Endorphins - இயற்கையான வலி நிவாரணிகள்) எப்படி வெளியிடுகிறது, மற்றும் மூளையின் வலி மையங்களை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதைப் படிக்க நவீன ஆராய்ச்சிகள் எம்.ஆர்.ஐ (MRI) ஸ்கேன்கள் மற்றும் நரம்பியல் அறிவியலைப் பயன்படுத்துகின்றன. இது பழங்காலக் கீழைத்தேய தத்துவத்திற்கும் நவீன மேற்கத்திய அறிவியலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கிறது.

⚠️ முக்கிய பொறுப்புத்துறப்பு மற்றும் மருத்துவ எச்சரிக்கை (Disclaimer)

இந்தப் பக்கத்தில் பகிரப்படும் அக்குபஞ்சர் தகவல்கள், புள்ளிகள் மற்றும் செயல்முறைகள் அனைத்தும் கல்வி நோக்கத்திற்காக மட்டுமே வழங்கப்படுகின்றன; இவை தொழில்முறை மருத்துவ ஆலோசனைக்கு மாற்றானவை அல்ல.